Kwantummechanica

De Kopenhagen Interpretatie

De Kopenhagen interpretatie was de eerste algemene poging om de wereld van de atomen zoals deze wordt vertegenwoordigd door de kwantummechanica te begrijpen.
Het is niet een interpretatie, maar een verzameling van verschillende visualisaties en wiskundige doorberekeningen.
De grondlegger was Niels Bohr, maar ook Heisenberg en Born hebben een belangrijke bijdrage geleverd.
Geen van hen heeft ooit de naam “Kopenhagen interpretatie” geopperd voor hen ideeën.

De naam is eerder gebruikt door degene die zich niet konden vinden in de ideeën van Bohr.

Nu wordt de Kopenhagen-interpretatie meestal gelijkgesteld met indeterminisme, dit houdt zoveel in dat er in de kwantummechanica dingen gebeuren die waarbij geen oorzakelijk verband een rol speelt.

Bohr en Heisenberg werden het echter nooit eens over het wiskundige formalisme van de kwantummechanica.

Onder de Kopenhagen interpretatie vallen

• Het Heisenberg onzekerheidsprincipe
• Born’s waarschijnlijkheidsinterpretatie
• Bohr’s complementariteitsprincipe
• Bohr’s correspondentieprincipe

 

De Basis

In 1913 was Niels Bohr de toonaangevende natuurkundige op het gebied van de atoom.
Hij ontwikkelde een wiskundig model van het atoom, wat het theoretische model van Rutherford ondersteunde en het emissiespectrum van waterstof kon verklaren.

Twee postulaten:
- Een atomair systeem is alleen stabiel in een bepaalde set van toestanden, (stationaire toestanden)
elke staat wordt geassocieerd met een discrete energie, en elke verandering van de energie komt overeen met een volledige overgang van de ene toestand in de andere.
- De mogelijkheid voor een atoom om straling op te nemen of af te stoten wordt bepaald door een wet volgens welke de energie van de straling wordt weergegeven door het energie verschil tussen twee stationaire staten, die gelijk zijn aan hv.
v = Frequentie
h = Plancks constante
Dit komt uit de formule van Max Planck naar aanleiding van het zwarte lichamen onderzoek:
E = hv